شنبه , فروردین ۱۶ ۱۳۹۹
صفحه اصلی / نقدها / فیلم / نقد و بررسی فیلم روزی روزگاری در هالیوود

نقد و بررسی فیلم روزی روزگاری در هالیوود

نقد و بررسی جدیدترین شاهکار تارانتینو one upon a time in hollywood

فیلم روزی روزگاری در هالیوود که آخرین ساخته ی کوئنتین تارانتینو می باشد که یکی از برجسته ترین کارگردان های عصر حاضر محسوب میشود که براساس حدس و گمان هایی ممکن است آخرین فیلم او در مقام کارگردان باشد زیرا که در جایی گفته بود که رسالتش در سینما تمام شده است و دوست دارد چند کتاب که ماحصل زندگی اوست تالیف کند.

نخستین نمایش فیلم « روزی روزگاری در هالیوود » در جشنواره فیلم کن انجام شد و با استقبال بسیار مناسب تماشاگران و کارشناسان سینمایی همراه شد و بطور کلی با نقد های مثبی همراه بوده است و بسیاری از منتقدان معتقد بوده اند او لس انجلس دوس داشتنی آن دهه را به تصویر کشیده است و بسیاری از خاطرات را برای سینما گران زنده کرده است ولی نتوانست دستاورد خاصی را داشته باشد.

once-upon-a-time-in-hollywood-poster

داستان فیلم در سال ۱۹۶۹ آمریکا روایت می شود و ما در این دوران با بازیگری که رو به افول است به نام ریک با بازی(لئوناردو دی کاپریو)مواجه هستیم که نه تنها در بازیگری بلکه در زندگی شخصی نیز فردی شکست خورده محسوب می شود.بدلکار او که صمیمی ترین دوست او هم هست به نام کلیف با بازی( برد پیت)که با توجه به شخصیتش میخواهد به ریک کمک کند تا از این وضعیت خارج شود و به زندگی او معنای تازه ای ببخشد و ریک را به مسیر اصلی خود در زندگی برساند تا جایی که بواسطه یک آشنایی دیگر ادامه همکاری آنها امکان پذیر نمیباشد….

در فیلم شاهد افول یک بازیگر هالیوود هستیم که به بهترین شکل نشان دهنده غروب دوران طلایی هالیوود و پوست اندازی است که هالیوود در پیش دارد.تقریبا میتوان گفت تارانتینو به بهترین شکل این غروب را به تصویر کشیده است و با استعاره ای از دل هالیوود (یک ستاره رو به افول) به ما پایان دوران طلایی سینما را نشان میدهد و ظهور دوره ای که افراد قدرتمند وارد هالیوود می شوند و تصمیمات کاملا تجاری جایگزین هنر میشود . این فیلم که نرم تر از فیلم های گذشته کارگردان است و صحنه های خشن به مراتب کمتر شده است ولی آن هجو همیشگی که تارانتینو در فیلم های خود را دارد را بهمراه دارد, هجوی که حالا به سمت خود حرفه تارانتینو یعنی سینما رفته است و انگشت نقد به سمت سیستمی است که خود او حزو بدنه آن است.

once-upon-a-time-in-hollywood-poster

فیلم که انتقادات زیادی سیستم هالیوود دارد که در تمام پازل فیلم فابل لمس است. با سیستمی رو به رو هستیم که ستارگان پوشالی را میسازد و بزرگ میکند و هر زمان بخواهد آنها را کنار میگذارد ستارگانی که از هیچ پشتوانه ی هنری و علمی برخوردار نیستند و بواسطه ظاهر و یا آشنایی با کسی وارد سینما شده اند, ستارگانی که در زندگی شخصی خود هرگز فرد موفقی نیستند و دنیا را همیشه از بالا نگاه میکنند و دید سطحی نسبت به جامعه خود دارند و عملا ستارگان جلوی دوربین هستند نه در جامعه ای که زندگی میکنند.

در این دوره شروع ورود افراد غیر سینمایی را شاهد هستیم که به پشتوانه پول و یا آشنایی با شخص معروف دیگری وارد هالیوود میشوند.ورود پول غیر سینمایی باعث جریان سازی هایی در هالیوود شد که در سایر سینماهای دنیا هم شاهد آن بودیم, جریان هایی که با هدف تبلیغ و کاملا تجاری وارد سینما شدند و یا اهداف بدتری و آن هم هدف گذاری سینما برای جریان ها خاص سیاسی , مذهبی , اجتماعی  و ….

پول های این جریان ها هرچند که باعث شد سینما به لحاظ تکنولوژی پیشرفت های چشمگیری داشته باشد ولی باعث افول ارزش های هنری و انسانی سینما هم شد.دیگر ارزش ها جای خود را به ضد ارزش ها داده بودند و کارگردان هایی مثل هیچکاک یا فورد و … دیگر جایی در این سیستم نداشتند.

once-upon-a-time-in-hollywood-brad-pite

در جایی دیگر تارانتینو این پوست اندازی هالیوود را با نشان دادن محل زندگی هیپی ها به زیبایی به تصویر میکشد, محل زندگی آنها که در یک لوکیشن سریال قدیمی هستش و حالا آن لوکیشن با صاحبش رها شده است و هیپی ها که نشان دهنده ی طبقه بی هویت جامعه که هیچ هدفی برای زندگی ندارند و فقط به فکر خوشگذرانی موقتی هستند در آنجا ساکن هستند و حتی صاحب قدیمی با بی میلی و از روی ناچار با آنها کنار آمده, این شاید یکی از بهترین استعاره های سینمای تارانتینو باشد که نشان افراد جدیدی است که در هالیوود ساکن شده اند.

بررسی روزی روزگاری در هالیوود نشان میدهد یک فیلم کاملا لس آنجلسی است و این فرصت را به ما می دهد تا در آن دوران طولانی غرق شویم. بلوار هالیوود ، ماشین ها و بیلبوردها ، تابلوی سینماها ، رستوران ها و بارهای معروف همه به شکل تحسین برانگیزی توسط فیلمبردار همیشگی تارانتینو یعنی «رابرت رابرتسون» به تصویر کشیده شده اند, که آن نماهای تمیز از بالا و اطراف را به ما می دهد.  همچنین ما را به فرهنگ آن دوران همراه با موزیک ها و سریال ها و ستارگانی همچون بروس لی و استیو مک کوئین میبرد و گاهی شوخی هایی هم میکند.

once-upon-a-time-in-hollywood-poster

تاکید بسیار زیادی در پس زمینه درباره ی زندگی این شهر وجود دارد,که به زندگی طبقات مختلف پرداخته شده است. نقش آفرینی ها بسیار عالی و فوق العاده اند و دیدن نقش آفرینی برد پیت و لئوناردو دی کاپریو در کنار یکدیگر لذت خاصی راه به همراه دارد. رابطه ی دوستی آنها در فیلم بسیار گرم و صمیمانه است. ریک و کلیف قلب تپنده ی داستان هستند و همانطور که راوی اشاره می کند ، رابطه ی آنها «چیزی بیشتر از یک دوست و کمتر از یک همسر» است. نشان دهنده ی این رابطه جز با بازی خوب برد پیت و دیکاپریو امکان پذیر نیست و شاهد یک بازی ظریف و کم نقص هستیم که نمیشود از تاثیر کارگردان بر روی بازیگران گذشت.

فیلم نسبتا با حوصله و آرامش به جلو میرود و کارگردان به نرمی و بهترین شکل ممکن سعی در درگیر کردن مخاطب دارد تا که به یک سوم پایانی فیلم میرسد و ما بیشتر با سینمای تارانتینو مواجه میشویم و فیلم ریتم تندتری به خود میگیرد و در نهایت با یک پایان که از تارانتینو انتظار داریم روبه رو میشویم .نقد و بررسی فیلم گواهی میدهد که با یک فیلم جریان ساز و خوش ساخت رو به رو هستیم و فیلمی خواهد بود که بعد ها بیشتر از آن یاد خواهد شد.

 

 

منبع : نقدیو

 

 

این مطالب را نیز ببینید!

LITTLE-WOMEN-2019

نقد فیلم Little Women /جایگاه واقعی زن

نقد فیلم Little Women /جایگاه واقعی زن یکی از مهمترین فیلم هایی که در پایان …

2 دیدگاه‌ها

  1. باسلام و احترام خدمت شما و نقد خوبتون که به جزئیاته خوبی اشاره کرده بودین اما به نظرمن این فیلم با توجه به این که کارگردان معروفی این فیلم رو ساخته بود اما داستان خاصی درکل توفیلم شاهدش نبودیم و فقط زندگی یک فرد سینمایی رو به نمایش گذاشته بود.

    • از این بهتر نمیتونست افول هالیوود رو نشون بده.سقوط هالیوود رو در قالب سقوط یکی از بازیگرانش نشون داد

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *